Zo'n dag…

Op sommige dagen overvalt mij een vreselijke lusteloosheid. Helaas voor de bezoekers van Literair Nederland is dit zo’n dag. Alle ingrediënten voor een off-day zijn aanwezig: het is maandag, het is buiten grauw en mistroostig, en de kat heeft net de vaas met lelies, waarvan de geur mij weliswaar tegenstond, omver gegooid. Bij het dweilen van de vloer en het herschikken van de bloemen hebben de meeldraden onverwijderbare vlekken op mijn lievelingstrui achtergelaten. De kat ligt inmiddels weer luid spinnend op een proef die ik moet corrigeren, en waarvoor ik me zojuist even verdiept heb in de nieuwe spellingsregels die eind volgend jaar als de officiële gelden, maar die door sommige uitgeverijen voor het gemak meteen zijn doorgevoerd. En daar wordt een mens ook niet vrolijk van.

Denk je net het Groene Boekje, inclusief bijbehorende leidraad, volledig te beheersen en onder de knie te hebben, acht de Taalunie het nodig een aantal drastische wijzigingen door te voeren. Omdat er enkele tientallen [sic!] brieven zijn verstuurd waarin oplettende lezers, neerlandici en andere welwillende meedenkers blijkbaar met grote overtuiging hebben weten te pleiten voor herziening van de spellingsregels. En het gaat daarbij echt niet alleen om de tussen-n. Zo schrijven wij vanaf  augustus 2006 ‘appelrechter’, waarmee niet gedoeld wordt op het ronde hoofd en de blozende wangetjes van deze magistraat, maar waarmee de vroegere ‘appèlrechter’ bedoeld wordt. In het concertgebouw klinkt voortaan een ‘basaria’, in plaats van een ‘bas-aria’, ‘privé-onderwijs’wordt ‘privéonderwijs’, maar om het geheel logisch te houden vervalt het tussenstreepje niet overal, sterker nog, bij andere samenstellingen plaatsen we nu wél een streepje waar voorheen geen streepje stond, en wordt het ‘ikgevoel’een ‘ik-gevoel’. Zucht. ‘Middenklassegezin’ wordt ‘middenklassengezin’, waaruit ik concludeer dat de middenklasse als zodanig niet meer bestaat, men behoort vanaf volgend jaar tot de middenklassen. De eskimo’s, bosjesmannen en vikingen krijgen hun beginkapitaal terug, maar dat betekent natuurlijk wel dat de Jap, de Fransoos en de Aussie deze moeten inleveren. In juli 2006 kunnen we nog barbecuen, maar daarna gaan we barbecueën, kopen we bij de bakker geen duivekater maar deuvekater (zonder tussen-n!) en is men niet langer ideeënloos, maar ideeëloos. Echt waar.
 
Need I say more? Schiet mij maar uit de kerstboom. Euh… of is het Kerstboom?
 
Saska Taggenbrock

Recent

19 december 2017

Ontvoerd in Irak

Literair Nederland - 10 jaar geleden

05 februari 2009

Seizoenen van zinnen door Frans de Birk en Jet van Swieten

Bundels gedichten gemaakt door twee dichters zijn zelden een succes. Ze doen veelal gekunsteld aan, immers een gedicht is de allerindividueelste uiting van een dichter en kan maar zelden gedeeld worden met diezelfde uitingen van een andere poëet.

Frans de Birk (1961) is een dichter uit Nieuwegein, die een groot aantal fraaie verzen op zijn naam heeft staan. Bundels als Herberg van dode schepen en Penseelstreken van de tijd bleven ten onrechte redelijk onopgemerkt maar in de tussentijd trad De Birk op met zijn groep JAFT, waarmee hij zijn gedichten op taal zette en ze door musici liet begeleiden.

Lees meer