Woorden schieten tekort

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest om een bijdrage te schrijven voor het kunst- en antiektijdschrift Origine. In het artikel geef ik een overzicht van de huidige stand van zaken van de beeldende kunst in Suriname. Een onderwerp naar mijn hart, begin dit jaar heb ik zelfs een heel boek geschreven over de kunstcollectie van de Centrale Bank van Suriname. Ik vind het heerlijk om te zoeken naar woorden die de beelden treffend beschrijven die kunstenaars gebruiken om hun gevoelens te verwoorden. Synoniemen voor kleuren, tinten, tonen, koloriet … 1001 manieren om een kleur te benoemen. Overbrengen wat de sfeer is die het werk uitademt. Een heerlijke uitdaging voor mijn pen.

Maar soms ‘pakt’ iets me dusdanig dat ik opeens niet goed weet waarom, en hoe ik dat moet uitleggen. Zo is het ook met het werk van Marcel Pinas. Op dit moment is hij in Nederland, in het kader van een fellowship-programma is hij voor twee jaren als artist in residence verbonden aan de Rijksacademie te Amsterdam. Zijn werk draait rond het thema ‘kibri a kulturu’, oftewel ‘behoud de cultuur’, waarbij de marroncultuur bedoeld wordt. Zijn werk spreekt me heel erg aan, maar waarom? Opeens overvalt me de gedachte dat het er helemaal niet toe doet. En dat ik de laatste tijd steeds meer moeite heb om uit te leggen waarom ik dat boek, of die film, of dat schilderij nou zo prachtig vind. Het lijkt opeens zo pretentieus. Lees vooral eens Savanne-sagen van Pauline Melville, of De God van Kleine Dingen van Arundhati Roy. En ga vooral naar een optreden van Wudstik als je de kans krijgt. Of bezoek eens een museum, en als je hoort dat Marcel Pinas ergens exposeert: ga, en geniet! Waarom? Nou, omdat ik dat zeg, dus …

Marieke Visser

Recent

19 december 2017

Ontvoerd in Irak

Literair Nederland - 10 jaar geleden

20 augustus 2009

Dunne grenzen tussen socialisme en nationaal-socialisme

Volgens de achterflap hebben we te maken een doctoraalscriptie, die de Scriptieprijs van de Stichting Lezen 2007 heeft gewonnen. Dat maakt meteen al nieuwsgierig, want zoveel scripties krijgt de gemiddelde lezer niet onder ogen. Ook het onderwerp over het reilen en zeilen tijdens de Tweede Wereldoorlog van de Arbeiderspers, die nauw verbonden was met de sociaal-democratische SDAP, boeit bij voorbaat. Bij mij kwam meteen de vraag op hoe het mogelijk was dat een socialistische uitgeverij ging samenwerken met de nazi’s.

Lees meer