Collectioneurs

Door Stefan Ruiters

Als ik net een partij ‘nieuwe’ boeken heb ingekocht, bel ik altijd een paar personen die zichzelf omschrijven als ‘aasgieren’. Als zij de aasgieren zijn, wat ben ik dan? Mijn werk is om deze hongerige wolven te voeden. Ik ben de dierlijke mens die ze naar de prooi, het aas, hun boekenkarkas leidt. Ik doe dat uiteraard met veel plezier. Deze mannen – ook hier weer zijn eigenlijk alleen mannen de verzamelaars van antiquarische boeken – zijn de ware liefhebbers. Ik heb hen lief. Niet alleen om de verkoop, maar ook om hun verhalen heb ik ze graag bij me over de vloer. Wat ze meemaken op hun boekentochten zijn de verhalen en anekdotes van mensen die naar zelden betreden oorden gaan.

Ze komen bij andere verzamelaars over de vloer, bij schrijvers en kunstenaars, buitenlandse boekhandels en musea en maken daar de gekste rituelen mee die de kunst, een boek of een collectie een betekenis, een waarde geven. Is het een heel exclusief duur boek, dan worden de rituelen hermetischer en geheimzinniger dan bij een goedkoop boek. Zo is een collectioneur eens een dag lang uitgehoord door een assistent, over zijn kennis van een bepaalde kunstenaar voordat hij in de vertrekken van een villa mocht rondkijken naar boeken en kunst van diezelfde, net overleden kunstenaar. Maar de waarde in geld is niet alles wat voor hen telt. Ook de mate van vervolmaking van een te verzamelen onderwerp is belangrijk.

Als je van een kunstenaar of schrijver alle boeken verzamelt, dan wil je ook die ene lezing nog bezitten die in kleine oplage door een eenmansdrukker is vervaardigd. En omdat je van een bepaalde schrijver alles koopt, wil je ook van zijn of haar grote voorbeelden, boeken in huis hebben. Zo ontstaat een voor de verzamelaar coherent labyrint van titels en namen. Vandaag had ik weer zo iemand over de vloer. Ik smste dat ik verse boekendozen uit een aankoop had staan. Twee uur later stond hij in de dozen te kijken of er iets van zijn gading bij was. En hij haalde er weer een mooie stapel foto- en kunstboeken uit. Morgen komt de  volgende ‘aasgier’. Ik blijf ze voeden.

 

 

Recent

19 december 2017

Ontvoerd in Irak

Literair Nederland - 10 jaar geleden

29 maart 2009

Recensie: Dingen die op liefde lijken van Hans Hogenkamp

Door Marco van den Broek

Dingen die op liefde lijken is de tweede roman van Hans Hogenkamp, na het geprezen Excuses voor het ongemak. In het nieuwe werk dient zich Job aan, die na een zakelijke afspraak met de mooie Zanne een affaire met haar begint. Hij wordt verliefd en besluit zijn gezin (acht jaar huwelijk en twee kinderen) te verlaten. Job blijkt zich echter te hebben vergist in de relatie met Zanne.

Lees meer