Menno Wigman nieuwe stadsdichter van Amsterdam

Donderdag jl. werd  de nieuwe stadsdichter van Amsterdam, gekozen door het Amsterdamse stadsdeel Centrum, bekend gemaakt. Menno Wigman (1966) zal voor de komende twee jaar de stad en de gebeurtenissen in de stad in dichtvorm becommentariëren en boekstaven. Wigman is hiermee de vijfde stadsdichter en daarmee de opvolger  van F. Starik, Mustafa Stitou, Robert Anker en Adriaan Jaeggi (1963-2008).

Het eerste optreden van Wigman als stadsdichter was direct vrijdagavond 27 januari al, tijdens VerseBeats 2.0 in The Sugar Factory. Deze avond nam burgemeester Eberhard van der Laan afscheid van Starik en stelde Roeland Rengelink, lid van het Dagelijks Bestuur stadsdeel Centrum, de nieuwe stadsdichter officieel aan. Waarbij Wigman zijn eerste gedicht in deze nieuwe functie voordroeg:

Waar ik woon

Het sneeuwt. De grachten zijn, al sneeuwt het, goor.
Het afvalwater, lees je, zit vol coke.
De heupen van de stad zijn warm en vol.
Een dronken Duitser geeft een pakje door.
Drugs hebben honger. Onze driften ook.

Het sterft van meisjes, mooi en slim en strak,
die eeuwig als de Amstel naar de stad
toe trekken, koppig is hun stroom en steil
hun droom van hartstocht en een beter bed.
Zo ruikt elk uur naar seks en intellect.

Het sneeuwt. De kroegen zijn vol kansgezichten.
Drugs hebben honger. Onze lusten ook.
Wat ik niet kréég. Wat ik niet nám. De stad
waar ik de liefde openreet en steeds
gedichten schreef, die stad heet Amsterdam.

Wigman won tien jaar geleden de Jan Campert-prijs en de gedichtendagprijs voor Zwart als Kaviaar. Onlangs verscheen van hem Mijn naam is legioen.

 

Recent

19 december 2017

Ontvoerd in Irak

Literair Nederland - 10 jaar geleden

09 juli 2010

Recensie: Nelson Carrilho een man van verre en van vlakbij - Barney Agerbeek

 Recensie door: Karel Wasch

Er is nu eindelijk een boek over de beeldhouwer Nelson Carrilho. Nelson Carrilho, geboren op 30 maart 1953 op Curaçao (Nederlandse Antillen) verhuisde in 1964 naar Nederland, waar hij in 1980 afstudeerde aan de Academie van Beeldende Kunsten  ‘Artibus’ te Utrecht. Hierna werkte hij als een bezetene aan grote beelden, die de openbare ruimtes in Nederland en op Curaçao sieren. Zijn werk is zowel gevoelig als monumentaal.

Lees meer