NS Publieksprijs voor A.F.Th. van der Heijden

Door Ingrid van der Graaf

Gisteravond nam Mirjam Rotenstreich, echtgenote van A.F.Th. van der Heijden in de Posthoornkerk te Amsterdam de NS Publieksprijs in ontvangst voor de requiemroman Tonio.

Tonio van A.F.Th. van der Heijden won 40 procent van de meer dan 70.000 stemmen voor het boek dat hij nooit gewenst had te willen schrijven. Of dit het gevolg is van de campagne die Mirjam Rotenstreich, moeder van Tonio, via de sociale media voerde of dat het publiek zelf de weg wist te vinden naar deze titel, blijft moeilijk te zeggen. Het prijzengeld, een bedrag van 7500 euro, gaat naar de Vereniging Verkeersslachtoffers.

Van der Heijden won in mei met zijn requiem ook de Libris Literatuurprijs 2012. De jury prees toen Van der Heijdens ‘symfonie’ voor zijn overleden zoon; ‘De dood en de literatuur verbindt Van der Heijden in een blijvend monument, zelfs als de auteur het vaak ervaart alsof er door de dood een definitief einde aan de literatuur is gekomen.’

Vorig jaar won Esther Verhoef met Déjà vu de NS Publieksprijs 2011.
Ruim 66.000 mensen brachten in 2011 hun stem uit, een verdubbeling van het aantal stemmen van 2010.

De auteur van het winnende boek ontvangt naast de geldprijs een sculptuur van Jeroen Henneman en een NS Altijd Vrij abonnement 1e klas ter waarde van € 5.940,-. Het boek ontvangt de titel Boek van het Jaar 2012.

Vorige winnaars waren o.a. Op klaarlichte dag van Simone van der Vlugt, Het diner van Herman Koch, De overgave van Arthur Japin, Het zijn net mensen van Joris Luyendijk, Komt een vrouw bij de dokter van Kluun, Heren van de thee van Hella S. Haasse en De eeuw van mijn vader van Geert Mak.

 

Foto: Chris van Houts — bij Posthoornkerk.

Recent

19 december 2017

Ontvoerd in Irak

Literair Nederland - 10 jaar geleden

18 januari 2011

Maimonides
Recensie door Lodewijk Lasschuijt

 

In zijn voorwoord laat de schrijver van dit boek, Sherwin B. Nuland, duidelijk blijken dat het aanvankelijk helemaal niet zijn bedoeling was om in te gaan op de dringende verzoeken van zijn uitgever. Hij had zich, naar eigen zeggen ondergedompeld in de inktzwarte wateren van de maimonidiaanse literatuur en smeekte verlost te worden van een taak waarvoor hij naar zijn stellige overtuiging niet was toegerust.

Lees meer